Τα βήματα ελαφρά,
σαν μνήμη που επιστρέφει από μακριά…
Κι οι στήλες αγέρωχες.
Φύλακες μιας σιωπής που συνομιλεί με όσους θυμούνται…
Μορφές διάφανες, σχεδόν άχρονες,
λουσμένες στο άγγιγμα της αυγής,
ανεμίζουν τα πέπλα τους
σαν να υφαίνουν τον ίδιο τον χρόνο...
...στην άκρη του ορίζοντα.
εκεί όπου φως και σκοτάδι δεν αντιμάχονται,
μα ισορροπούν σιωπηλά,
λες και είναι πάντα ένα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου