Καθώς η πορεία της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδας διέρχεται το μέσον της, η Μεγάλη Τετάρτη αποκτά χαρακτήρα ορίου και φανέρωσης. Η Μεγάλη Δευτέρα ανέδειξε την ανάγκη καρποφορίας, η Μεγάλη Τρίτη έστρεψε το βλέμμα στην εγρήγορση, και τώρα η Μεγάλη Τετάρτη καλεί σε έμπρακτη ανταπόκριση σε όσα προηγήθηκαν, οδηγώντας μας σε κρίση και απόφαση, καθώς καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε το βάθος της σχέσης μας με το θείο.
Η Μεγάλη Τετάρτη στέκεται ανάμεσα σε δύο πορείες φαινομενικά αντίθετες, αλλά αποκαλυπτικές ως προς την ελευθερία και τη δυνατότητα μεταστροφής του ανθρώπου. Από τη μία, η προσφορά του μύρου - πράξη μετάνοιας, αγάπης και επανασύνδεσης με το θείο. Από την άλλη, το φιλί της προδοσίας - πράξη ρήξης και απομάκρυνσης.
Το μύρο λειτουργεί ως σύμβολο ευλογίας και επανένταξης, εκφράζοντας την αναγνώριση της πτώσης και την αποδοχή της ανάγκης επιστροφής στη χάρη. Η ίαση που προσφέρει δεν είναι απλή αναζωογόνηση· είναι επαναφορά της ζωντανής σχέσης με το θείο, προσωπική και βιωμένη.
Η προδοσία του Ιούδα αποκαλύπτει την πτώση της ελευθερίας, την αποξένωση από τον Χριστό και τη δυνατότητα σωτηρίας που εκείνος προσφέρει. Η διάψευση της βεβαιότητας μπορεί να πληγώνει, αλλά η αληθινή μεταστροφή απαιτεί επιλογή είτε προς ρήξη είτε προς ενότητα. Η παρουσία του Χριστού παραμένει σταθερή και ενεργή ως σημείο αναφοράς, προσφέροντας σωτηρία χωρίς επιβολή, αφήνοντας ελεύθερη την ανταπόκριση.
Το φιλί στον κήπο και το μύρο στα πόδια Του αποτελούν δύο συμπληρωματικές πράξεις. Το πρώτο εκφράζει ρήξη και απόσταση, το δεύτερο μετάνοια και παράδοση. Και οι δύο φανερώνουν την πραγματική σχέση του ανθρώπου με το θείο. Η πρώτη διαλύει το επιφανειακό. Η δεύτερη επαναφέρει στη ζωή με τον Χριστό. Όπως η ακατέργαστη πέτρα θραύεται για να δομηθεί ξανά, έτσι και η ανθρώπινη ψυχή χρειάζεται τη δοκιμασία για να αναγεννηθεί σε σχέση με τη σωτηρία.
Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι η Μεγάλη Τετάρτη συγκεντρώνει όσα προηγήθηκαν και τα οδηγεί σε κρίσιμο σημείο επιλογής: εκεί όπου η καρποφορία και η εγρήγορση δοκιμάζονται στη σχέση με το θείο και στη δυνατότητα σωτηρίας. Είναι η στιγμή που η πορεία προς το Πάθος παύει να είναι θεωρητική και γίνεται προσωπική, βιωμένη πραγματικότητα, και καθορίζει την ελευθερία του ανθρώπου να επιλέξει ενότητα ή ρήξη.
Έτσι, εκ των υστέρων, γίνεται κατανοητό πως ο Μυστικός Δείπνος δημιουργεί τον χώρο της προσωπικής επιλογής: ρήξης ή ενότητας με το Χριστό. Όσοι υποτιμούν τη συμμετοχή στη θεία κοινωνία ας αντιληφθούν ότι το νόημα δεν είναι αφηρημένο. Αποκαλύπτεται μόνο στην αξία του πνεύματος και την απλότητα της καρδιάς, στην έμπρακτη συμμετοχή και την ειλικρινή μετάνοια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου