Το θερινό ηλιοστάσιο δεν αποδεικνύει τίποτα. Είναι η μέρα που ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά και στέκεται εκεί, αδιάφορος για το πόσο σημαντικοί φανταζόμαστε ότι είμαστε.
Ο άξονας της γης κλίνει προς το φως, και εμείς διαβάζουμε σ' αυτή την κλίση ένα νόημα που δεν υπάρχει - σαν να γέρνει ο κόσμος για να μας δει.
Το φως δεν βλέπει κανέναν. Απλώς φωτίζει.
Κάτω από την επιφάνεια δεν κρύβεται καμία κρίση. Η πέτρα δεν περιμένει να μας μιλήσει. Υπάρχει μόνο η ύλη, σιωπηλή, αδιάφορη για τις εξηγήσεις που της ζητάμε.
Αργότερα, με το απογευματινό φως, θα συναντηθούμε, θα μιλήσουμε, θα χαμογελάσουμε, θα κρατήσουμε τα ποτήρια μας σαν αποδείξεις. Δεν θα λέμε ψέματα· θα κάνουμε κάτι πιο απλό. Θα πιστέψουμε για λίγο πως η στιγμή έχει διάρκεια.
Τη στιγμή που το φως μοιάζει ακλόνητο, ο χρόνος έχει ήδη γυρίσει, αθόρυβα, αδιάφορος για το αν εμείς το προσέξαμε.
Προτιμάμε να βλέπουμε το είδωλό μας μέσα στο φως παρά το ίδιο το φως.
Καμωνόμαστε να χτίζουμε σαν ο χρόνος μας να μην τελειώνει, ενώ δεν είμαστε παρά ένοικοι μιας μέρας που κλείνει. Και συνεχίζουμε. Από συνήθεια.
Ελπίζουμε σε ένα μέλλον πιο λαμπρό απ' αυτό που μας αναλογεί. Η ελπίδα αυτή δεν είναι αθώα. Είναι ο τρόπος μας να μην αντικρύσουμε κατάματα αυτό που ήδη ξέρουμε. Και αύριο, πράγματι, θα ξημερώσει…
Το βράδυ, όταν ο ορίζοντας βαφτεί πορφυρός, δεν θα είναι κάποιο θεϊκό σημάδι. Θα είναι μόνο φως που αλλάζει γωνία.
Θα μείνουμε να παρακολουθούμε το σβήσιμό του. Δεν θα υπάρχει αποκάλυψη, ούτε τρόμος, μόνο η ίδια παλιά αλήθεια, καθαρή πια από κάθε στόλισμα. Το φως πάντα φεύγει, κανείς δεν είναι το κέντρο του, και αυτό, ακριβώς αυτό, δεν χρειάζεται να μας τρομάζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου